Saturday, March 30, 2013
Wednesday, March 20, 2013
ആനവണ്ടി പ്രേമം
രാത്രി 12 കഴിഞ്ഞും തിരക്കൊഴിയാത്ത ദേശീയ പാതയിലൂടെ വിദഗ്ധമായി വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ഡ്രൈവറുടെ കാലിലേക്കും കൈയ്യിലേക്കും നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. മുന്നില് കാണുന്നവയ്ക്കൊപ്പം കേള്ക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകളെ ഏകോപിപ്പിച്ച്, കൈകളും കാലുകളും ചലിപ്പിക്കുന്ന സുന്ദരമായ കാഴ്ച. പത്തു പന്ത്രണ്ട് മീറ്ററുള്ള ഒരു സാധനത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് മൂക്കു കയറിട്ട് പിടിച്ച് വളയ്ക്കുന്ന രസമുള്ള കൂത്ത്. നാട്ടിലെ കയറ്റങ്ങളില് ഇടയ്ക്കൊന്ന് നിന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്ത് മുക്കി മുക്കി കയറുന്ന ആന വണ്ടി നിരപ്പെത്തിയാല് പിന്നെ നിലം തൊടില്ല.
പണ്ടൊരിക്കല് കൂറ്റം ചെയ്ത സ്റ്റേറ്റ് ബസിനെ കൈയ്യോടെ കൊണ്ടു പോകാന് പോലീസെത്തിയതോര്ക്കുന്നു. ഡ്രൈവര്ക്കു പറ്റിയ ചെറിയൊരു അബദ്ധത്തില് മുഖം ചളുങ്ങിപ്പോയ ടൊയോട്ട ക്വാളിസിന്റെ കിടപ്പ് കണ്ട് ചിരിയാണ് വന്നത്. പകുതിയിലധികം പേര്ക്കും ആ കിടപ്പൊരു സുഖം നല്കി. ക്വാളിസിലിരുന്ന് അവന് കാണിച്ച ജാഡയ്ക്ക് കൈയ്യില് നിന്ന് കാശിറക്കി പണി കൊടുത്തതിന്റെ അഹങ്കാരം പോലെയൊരു ഭാവം. സര്ക്കാര് വണ്ടിയോട് പോലീസ് പൊതുവേ കാണിക്കാറുള്ള ഉദാര മനോഭാവം തെറ്റിച്ച് ക്വാളിസുകാരന്റെ പുത്തന് പണത്തിനുള്ള നന്ദി എസ്.ഐ കാണിച്ചു. ഡ്രൈവറെ ജീപ്പിനുള്ളിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് അയാള് പറഞ്ഞു ' മനോജേ ബസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തേക്ക്'. കണ്ടക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് ദയനീയമായി നോക്കി എന്തോ പറയാനാഞ്ഞ ബസ് ഡ്രൈവറുടെ തല പിടിച്ച് അകത്തേക്കിട്ട് എസ്. ഐ പോയി.
പെട്ടു പോയത് കോണ്സ്റ്റബിള് ആണ്. അരമണിക്കൂര് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ബസ് സ്റ്റാര്ട്ടായില്ല. നാട്ടുകാര് ചേര്ന്ന് തള്ളി വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ടാക്കിയതും സാറിന്റെ ഒരു ആര്ത്തനാദം കേട്ടു. ബ്രേക്കില് കയറി നില്ക്കുകയാണ്. പക്ഷേ അപ്പോഴും പതുക്കെ ഉരുണ്ടിറങ്ങുകയാണ് ബസ്. മലയോരമാണ്. ഇറക്കം തുടങ്ങിയാല് കിലോമീറ്ററോളം കുത്തനെയുള്ള ഇറക്കം മാത്രമാണ്. ഇടിച്ചു നിര്ത്താന് പോലും കഴിയാത്ത വിധം വേഗതയിലായിരിക്കും ചക്രം കറങ്ങുക. ബസിന്റെ പോക്ക് കണ്ട് തലയിലും നെഞ്ചത്തുമായി പല കൈകള് ഉയര്ന്നു താഴ്ന്നു. അപ്പോഴേക്കും അഞ്ചാറു പേര് ബസിനൊപ്പം ഓടിയെത്തിയിരുന്നു. റോഡിന്റെ വശങ്ങളില് നിന്നും കിട്ടിയതൊക്കെ ബസിനു മുമ്പിലേക്കവര് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. വലിയ കല്ലുകളും തടിയും ഞെരിച്ചമര്ത്തി പോകുന്ന ബസ് വശത്തെ ചെറിയ കാനയിലേക്ക് ചാടിച്ചു നിര്ത്തിയതും മനോജ് പ്രാണരക്ഷാര്ത്ഥം പുറത്തേക്കു ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
വൈകീട്ട് വണ്ടിയെടുക്കാന് വന്ന ഡ്രൈവറെ നാട്ടുകാര് അത്യാദരവോടെയാണ് നോക്കിയത്. സുനിത വില്യംസിനെ കണ്ടാല് പോലും ഇത്രയും ബഹുമാനം ചിലപ്പോള് അവര് കാണിച്ചെന്നു വരില്ല. കുഴിയില് കിടന്ന ബസ്സ് പുറത്തെടുക്കാന് ചേട്ടാ ഒന്നു കൈ വയ്ക്കേണ്ടി വരും എന്നു പറഞ്ഞ് അയാള് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി, കൂളായി വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ടാക്കി, ഓടിച്ചു പോയി. പാപ്പാന്റെ വാക്കിനു മാത്രം മതിപ്പു നല്കുന്ന ചില മദമിളകിയ ആനയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു അപ്പോഴാ ബസ്സ്. ആനവണ്ടിയെന്നു വെറുതേയല്ല വിളിക്കുന്നതെന്നും.
ബസ്സിലെ യാത്രയെ പ്രണയിക്കുന്ന അനേകര്ക്കൊപ്പം ചേര്ന്ന് ഞാനുമുണ്ട്. കണ്ടം ചെയ്യേണ്ട കുന്ത്രാണ്ടത്തിലും ലോകത്തെവിടെയും കിട്ടാത്ത സുഖവും സ്വസ്ഥതയും ലഭിക്കുമ്പോള്, ഡ്രൈവര് സീറ്റിലിരിക്കുന്നവരോടും ആദരവാണ്. നിരത്തിലിറക്കാന് കൊള്ളാത്ത ബസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന്റേയും പത്തു നൂറ് പേരുടെ ജീവന് സമാധാനം പറയേണ്ടതിന്റെയും മാനസിക സമ്മര്ദ്ദത്തിനിടയിലും ചിരിക്കാനും കൂട്ടിരിക്കാനെത്തുന്ന കണ്ടക്ടറോട് കുശലം പറയാനും അവര് മറക്കുന്നില്ലല്ലോ.
Sunday, March 3, 2013
നന്മകളില് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറാത്ത ചിലര്...
എനിക്ക് ശബ്ദങ്ങളോട് ഇഷ്ടക്കേടുണ്ട്. റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള് വയ്ക്കുന്ന ഇയര് ഫോണും സിനിമ കോട്ടയുടെ വാതിലിനു മുന്നിലെത്തുമ്പോള് ചെവിയിലേക്ക് കുത്തിത്തിരുകാറുള്ള പഞ്ഞിയും പള്ളിയില് ആവേശക്കസര്ത്തില് അലറി വിളിക്കുന്ന അച്ചന്റെ ഒച്ചയും ഒപ്പം എന്റെ ചെവിയിലേക്കുയരുന്ന കൈകളും എന്റെ സ്ഥിരം ചേഷ്ടകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചില ശബ്ദങ്ങള് എന്റെ അസ്വസ്ഥതകളും കടന്ന് ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടുന്ന ഡെസിമലിലേക്ക് ഉയരാറുണ്ട്. മനുഷ്യരുടെ ആക്രോശമാണ് ഒന്ന്. എന്റെ മുന്നില് നിന്ന് എന്റെ നേരെ ഉച്ചയുയര്ത്തി സംസാരിക്കുമ്പോള് വേഗം കൂട്ടിയോടുന്ന രക്താണുക്കളെ അടക്കാന് ശ്രമിച്ച് ശരീരം വളച്ച് ഞാന് നില്ക്കും. ആംബുലന്സിന്റെ സൈറണ് കേള്ക്കുമ്പോള് ചെവി പൊത്തി കുനിഞ്ഞ് നില്ക്കും. അകാരണമായി തോന്നുന്ന ചില ഭയങ്ങളാണ് ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദത്തെ വെറുക്കാന് എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. പക്ഷേ, ഇന്നു ഞാന് കേട്ട ശബ്ദത്തോളം ക്രൂരവും ഭീകരവുമായ ശബ്ദം ഇതിനു മുമ്പ് ഞാന് കേട്ടിട്ടേയില്ല.
സംസ്കൃതം ക്ലാസ്സിലായിരുന്നു ഞാന്. കൂടെയുള്ള ഒരാളുടെ മൊബൈലിലേക്കെത്തിയ ഫോണ് സന്ദേശം എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ചു. 'സംഗീത നാടക അക്കാദമിക്ക് മുന്നിലുള്ള പൂമരം മുറിച്ചു മാറ്റുന്നു'. പിന്നെ ക്ലാസ്സിലിരിക്കാന് തോന്നിയില്ല. അപ്പോള് തന്നെ അക്കാദമിയുടെ മുന്നിലേക്ക് പ്രതിഷേധിക്കാന് കൂടിയ പ്രകൃതി സ്നേഹികള്ക്കൊപ്പമെത്തി. തൃശ്ശൂര് നഗരത്തിന്റെ ഏ.സി മുറിയാണ് രാമനിലയവും നാടക അക്കാദമിയും ഉള്പ്പെടുന്ന മ്യൂസിയം പരിസരം. യക്ഷികളെ വഴിയാധാരമാക്കി രാമനിലയത്തിനു മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രീയപ്പെട്ട ഏഴിലംപാല കശാപ്പു ചെയ്യപ്പെട്ടതിന്റെ ഞെട്ടലില് നിന്നും ആരും മോചിതരായിരുന്നില്ല.
ഇടതു കൈയ്യറ്റ് മൃതപ്രാണയായി നില്ക്കുന്ന പൂമരത്തിന്റെ ചോട്ടില് ഞങ്ങളിരുന്നു. ഇനിയുമതിനെ കഷണിക്കാന് അനുവദിക്കില്ലെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തില്. പൂമരത്തിന് കാലുകളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് പാതി ജീവനും കൊണ്ടവ അവിടെ നിന്നും ഓടിപ്പോയേനെ. മരം വെറും തടി മാത്രമായി കാണുന്ന കരാറുകാരനോട് കയര്ത്തും കാര്യം പറഞ്ഞും ഞങ്ങള്. അയാളുടെ ഒരു ദിവസത്തെ കൂലിയുടെ നഷ്ടക്കണക്ക് നിരത്തി വച്ചു. കോടി രൂപ കൊടുത്താലും അതു പോലൊന്ന് മുളപ്പിക്കാനോ വളര്ത്താനോ പറ്റില്ല, ഒരായുസ്സിനേക്കാള് പ്രായമുണ്ട് ആ തണല് മരത്തിന്.
ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിക്കാണിച്ച വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അനുമതി പത്രത്തിലെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങള്ക്ക് അനുയോജ്യമായത് ചുവപ്പായിരുന്നു. ഏ.സി മുറിയുടെ ശീതളതയില് കറങ്ങുന്ന കസേരയ്ക്കു മുകളിലിരുന്ന് മരം മുറിക്കാന് ആജ്ഞയിട്ടവന്റെ ധാര്ഷ്ഠ്യത്തിനു നേരെ കാറിത്തുപ്പി. പതിമൂന്ന് മരങ്ങളുടെ കടക്കല് കത്തി വയ്ക്കാന് പറയാന് പരമാധികാരം നല്കിയതാരെന്ന ചോദ്യം അതില് പതഞ്ഞു നിന്നു. ഒരു മരത്തിന്റെ ബാക്കി ജീവനു വേണ്ടി വാദിക്കുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു മുന്നിലൂടെ പലതരം വാഹനങ്ങള് കടന്നു പോയി. പുത്തന് പുതിയ കാറിനുള്ളിലെ ഏ.സിക്കുള്ളിലിരുന്ന് അവര് പുച്ഛിച്ചു - ഇവന്മാര്ക്കൊന്നും വേറെ പണിയില്ലേ - ചില നട്ടുച്ചകളില് ഈ മരങ്ങള്ക്കു കീഴില് കാര് പാര്ക്കു ചെയ്ത് നഗരത്തിന്റെ ചൂടില് നിന്നും ഓടിയൊളിച്ച ദിവസങ്ങള് അവരും മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. കാറിന്റെ ചില്ലൊന്ന് താഴ്ത്തി അഞ്ചു മിനിട്ട് വെറുതേയൊന്ന് ഇരുത്തിയാല് മതി, ഞങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം താനേ മനസ്സിലായിക്കോളും.
മരം മുറിക്കുന്നത് പാതിയില് ഉപേക്ഷിച്ചെന്ന് 'മുകളിലുള്ളവര്' പറഞ്ഞിട്ടും ആരും പിരിഞ്ഞില്ല. ആരെ വിശ്വസിച്ചാലും ഭരണകൂടത്തെയും അധികാരികളേയും മാത്രം അരുത് എന്ന 'അമ്മ പറയാറുണ്ട്'. നടപ്പാതയിലിരുന്ന് പാതി ശരീരം ചോരയില് മുങ്ങി നില്ക്കുന്ന പ്രേതത്തേപ്പോലെ വിവശയായ മരത്തിലേക്ക് നോക്കി. സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ചില്ലയുടെ ഓരത്ത് വിറങ്ങലിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിക്കൂട്. ഓര്ക്കാപ്പുറത്തുണ്ടായ ആക്രമണത്തില് വാടിക്കൂമ്പിയ പൂമൊട്ടുകള്, കാറ്റിനു പോലും വഴങ്ങാതെ നിശ്ചലമായിപ്പോയ ഇലകള്. എന്നിട്ടും തന്റെ ചില്ലകള് താഴ്ത്തി നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പെട്ടന്നാണ് വികൃതമായ ശബ്ദം കാതടപ്പിച്ച് വന്നലച്ചത്.ജെറ്റ് ആക്സ് എന്നു പേരുള്ള ക്രൂര ആയുധത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്. മുറിച്ചു മാറ്റിയിട്ട വലിയ ചില്ലകള് ചെറുതാക്കുകയാണ്. തടിയോട് ചേര്ന്നുരയുമ്പോള് ചീളിത്തെറിക്കുന്ന മഞ്ഞച്ചോര റോഡില് പടര്ന്നു. അടുത്തു നിന്ന ഞങ്ങളിലേക്ക് അവ തെറിച്ചു വീണു. മരത്തിന് തന്റെ അന്ത്യത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടാന് പോലും സമയം നല്കാതെ കീഴടക്കുന്ന ആയുധത്തിന് പ്രവചന വരമുണ്ട്. ഭയാനകമായ ഭാവിയുടെ അപകടസൂചനയുയര്ത്തുന്ന സൈറണ് ആണത്.
തണല് തന്ന മരത്തോട് നന്ദി കാട്ടിയ ഒന്നിലധികം നന്മ മനസ്സുകളേയാണ് ഇന്ന് ഞാന് പരിചയപ്പെട്ടത്. ഉച്ചഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ച് ആ മരത്തിന് കാവലിരിക്കുകയും ഇരുന്നൂറു പേരുടെ ഒപ്പു ശേഖരിച്ച് കളക്ടര്ക്കു പരാതി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തിട്ടാണ് എല്ലാവരും മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറിയത്.
Saturday, January 26, 2013
നല്ല കൂട്ടുകാരാ..
ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അനീഷേട്ടന് കൈയ്യില് വച്ചു തന്ന 500 രൂപയുടെ നോട്ട് സൂര്യനു നേരെ പിടിച്ചു നോക്കി.. ഗാന്ധിത്തലയുടെ നിഴലിനു പകരം സുഹൃത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും രേഖാചിത്രമാണ് തെളിഞ്ഞത്. മാതൃഭൂമിയിലെ ജോലി രാജി വച്ചതോടെ ടൈറ്റായ ജീവിതത്തിലേക്ക് വെറുതേ ഒരു കൈനീട്ടം.
ജീവിതത്തില് എന്നും ഇങ്ങനെയൊരു സുഹൃത്തിനെ ആരും ആഗ്രഹിക്കും. തൃശ്ശൂരില് വന്ന് കുറച്ചു മാസങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് പരിചയപ്പെട്ട ഏട്ടായി, എന്റെ വട്ടുകള്ക്ക് കൂട്ടു നില്ക്കാന് തുടങ്ങിയത് വളരെ പെട്ടന്നാണ്. രാത്രി 11.30 യ്ക്ക് തട്ടുകടയില് പോകാനും, വഴിയില് കാലൊടിഞ്ഞ് കിടന്ന പട്ടിയെ ആശുപത്രിയിലാക്കാനും, മുയലു കുട്ടന്മാര്ക്ക് പുല്ലു പറിക്കാന് പോകാനും കൂട്ടു വന്ന നല്ല കൂട്ടുകാരന്. ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളില് വലിയ വലിയ ലോകം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന എന്റെ ദിവസങ്ങള് ആഘോഷമാക്കിയ സൗഹൃദം. ഓഫീസിനകത്തും പുറത്തും കളിയാക്കിയും കുറ്റം പറഞ്ഞും വഴക്കുണ്ടാക്കിയും വളര്ന്ന സൗഹൃദക്കൂട്ടിലേക്ക് വീട്ടുകാരും കൂട്ടു ചേര്ന്നു. എന്റെ കുറ്റം കേള്ക്കാന് അനീഷേട്ടനെ ദിവസവും വിളിക്കുന്ന എന്റെ അമ്മയും, എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അവകാശത്തോടെ എന്നെ വിളിക്കുന്ന അനീഷേട്ടന്റെ അമ്മയും ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടില് മുഖ്യാതിഥികളായി.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്ഷത്തിലൊരിക്കല് പോലും ഒരു സഹോദരനെയോ സുഹൃത്തിനെയോ മിസ് ചെയ്യുന്നതായി തോന്നാന് പോലും ഏട്ടായി സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല. അപ്പായിയോട് മാത്രം പറയാന് ശീലിച്ച രഹസ്യങ്ങളും അമ്മയോട് മാത്രം കാണിക്കാന് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പരിഭവങ്ങളും പങ്കു വയ്ക്കാന് ഞാന് തയ്യാറായതും അതു കൊണ്ടാണ്.
എല്ലാ ആണ് സൗഹൃദങ്ങളിലും കാണാറുള്ള മാറ്റി നിര്ത്തലുകള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് വീട്ടുകാരു തരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കൗതുകത്തോടെയും ഇത്തിരി അസൂയയോടെയും മാത്രം പരാമര്ശിച്ചിരുന്ന ഏട്ടായിക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സെക്കന്ഡ് ഷോ സിനിമയ്ക്കും പുലര്ച്ചെ വരെ നീണ്ട കഥകളിക്കും ഞാനൊറ്റയ്ക്കു പോകുന്നതിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. പെട്ടന്നുണ്ടാകുന്ന ബോധോദയത്തില് നടത്തുന്ന യാത്രകള് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തുമ്പോള് അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി ചിരിക്കുമെന്നല്ലാതെ അതില് തെറ്റൊന്നും കണ്ടില്ല. ഇന്നും ഞാനൊരു നീണ്ട യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴും ഏല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേര്ന്ന് ആത്മവിശ്വാസം പകര്ന്നു കൂടെ നില്ക്കാന് തയ്യാറായി.
എന്റെ ചുറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലരുടെ മാനസിക വൈകല്യത്തിന്റെ ഫലമായി എന്നോട് കാണിച്ച നല്ല സൗഹൃദത്തിന് ബിലയാടാകേണ്ടി വന്നപ്പോഴും എന്റെ മുന്നിലെത്തുമ്പോള് ഏട്ടന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. വാക്കുകളിലും ഭാവത്തിലും എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും കയറി വരാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. എനിക്ക് കുറ്റബോധമുണ്ടാകാതിരിക്കാന് സന്തോഷമാണെന്ന് അഭിനയിച്ചു. കൂടുതല് സ്നേഹത്തോടെ എന്റൊപ്പം നിന്ന ആ നല്ല കൂട്ടുകാരനു വേണ്ടിയാണീ കുറിപ്പ്..
പിന്നെ, ചിലരോട് - 'നിങ്ങള്ക്കൊരു പെണ്ണിനെ നല്ല സുഹൃത്തായി കിട്ടാത്തതിന് മറ്റുള്ളവരെന്തു പിഴച്ചു. ലോകത്ത് കാമം മാത്രമേയുള്ളൂവെന്നു കരുതി ജീവിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ വൈകല്യത്തിന് ചികിത്സയുമില്ല'-
Wednesday, December 19, 2012
പക്വതയുള്ള നന്മ
എം.ജി റോഡിലെ വാഹനത്തിരക്കും ആള്ത്തിരക്കും കൂടുന്നത് രാത്രി 8 മണിയോടെയാണ്. പ്രൈവറ്റ് ബസുകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞ് സ്വകാര്യ വാഹനങ്ങളുടെ നീണ്ട നിരയേറുന്ന സമയം. മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിയിരിക്കുന്ന പെട്രോള് ബങ്കുകളിലേക്ക് ദാഹിച്ചെത്തുന്ന വാഹനങ്ങളുടെയും തിരക്കും സാധാരണം. കാല്നട യാത്രക്കാരും, രാംദാസ് തിയ്യറ്ററിനു മുന്നിലെ ബജിക്കടയിലേക്കെത്തുന്നവരും, ജോലി കഴിഞ്ഞ് ലേറ്റ് നൈറ്റ് ഷോപ്പിങ്ങിന് ഓടിപ്പിടഞ്ഞെത്തുന്നവരും, കൂട്ടം കൂട്ടമായി നിന്നും നടന്നും കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് സൊറ പറഞ്ഞ് രസിക്കുന്നവരും ഒക്കെ ചേര്ന്ന് എം.ജി. റോഡ് കൊഴുത്തിരിക്കും. ഇവരെയൊക്കെ കൊതിപ്പിക്കാന് നടപ്പാതയ്ക്കരുകില് പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ഭിത്തിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന തട്ടുകടയാണ് പ്രധാന ശ്രദ്ധാ കേന്ദ്രം. നാനാത്വത്തില് ഏകത്വമെന്തെന്ന് കുട്ടികള്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന് ഏറ്റവും പറ്റിയ ഉദാഹരണമാണ് ഈ തട്ടുകട. കാറിലും ബൈക്കിലും എത്തുന്ന എക്സിക്യൂട്ടീവ് ചെറുപ്പക്കാരും, എന്ഫീല്ഡിന്റെ മുതുകത്തു നിന്നും രാജകീയമായി ഇറങ്ങുന്ന തിളങ്ങുന്ന ബിസിനസുകാരന് അച്ചായനും, വിദ്യാര്ത്ഥികളും, വെറുതേക്കാരും, ചെമ്പിച്ച മുടിയും കറയുള്ള പല്ലും പൊടി മൂടിയ മുഖവുമുള്ള മെല്ലിച്ച ശരീരം ഓറഞ്ച് ബനിയനുള്ളിലാക്കിയെത്തുന്ന പരദേശിക്കാരും, ഭിക്ഷക്കാരും ചേര്ന്ന് മഹത്തായ ഇന്ത്യന് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പുനരവതരണം ദിവസവും നടത്തുന്നു.
എം.ജി റോഡിലെ ഓവര് ബ്രിഡ്ജിനടിയിലൂടെ പോകാറുള്ള ട്രയിനുകള്ക്കുവേണ്ടി കാത്തു നിന്ന ദിവസങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരിക്കല് അതിലേ പോയ പോലീസ് ജീപ്പ് നിര്ത്തിച്ച് എന്നെ ചൂണ്ടി കാണിച്ച ചേട്ടനോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണ്. ചോദ്യ ഭാവത്തില് അടുത്തേക്കു വന്ന പോലീസിനോട് ' ഇവിടുന്നു ചാടി തന്നെ മരിക്കാന് എനിക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ?' എന്നു തറുതല പറഞ്ഞു തടിതപ്പുകയായിരുന്നു. അന്നു നിര്ത്തി പരിപാടി. എല്ലാ പ്രധാന നഗരങ്ങളിലും എം.ജി. റോഡ് എന്ന പേരില് റോഡും, അതില് എല്ലാ അന്താരാഷ്ട്ര ബ്രാന്ഡുകളുടെ ഷോപ്പും ഉണ്ടാകുമെന്ന അലിഖിത നിയമം ഇവിടെയും പാലിക്കപ്പെട്ടു.
ഉമ്പായിയുടെ ഗസലും കേട്ട് നിശ്ചിത വേഗത്തില് വായില് നോക്കി നടക്കാന് ഒരു പ്രത്യേക രസമാണ്.
ഇന്നലെയും പതിവു തെറ്റിച്ചില്ല. ചില പിരിമുറുക്കങ്ങള് മനസ്സിലുണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാല് ഒന്നും പുതുതല്ല. ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക് എന്റെ നേരെ വരുന്ന മെലിഞ്ഞ ശരീരം കണ്ണില് പെട്ടു. റോഡില് കൂടി Z വരച്ചു നടക്കുന്ന അയാള് പന്തിയല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ആറാമിന്ദ്രിയം സടകുടഞ്ഞു. നിലയുറപ്പിക്കാന് കഴിയാതെ പറിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന കാലുകളെ അവഗണിച്ച് അയാള് എന്നെ തന്നെ നോക്കി വേഗത കൂട്ടുകയാണ്. ഞാനും വേഗത കൂട്ടി. കാരണം അയാളും ഞാനും അടുത്തെത്തുന്നത് പെട്രോള് ബങ്കിന്റെ മുന്നിലാകണമെങ്കില് 5/hr വേഗതയെങ്കിലും ഞാന് കൂട്ടണം. ഏതൊരു പ്രതിരോധത്തിനും ആളും വെളിച്ചവും പ്രഥമമാണ്. പരമാവധി വശത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നതു കണ്ടതും അയാളുടെ ആട്ടത്തിനും വണ്ണം വച്ചു. ഇതവന് വാങ്ങും എന്നെന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു.
അടുത്തെത്തിയതും ആട്ടത്തിന്റെ വ്യാസം കൂട്ടി എന്റെ മേലേക്ക് വീണ അവന്റെ കൈ വലത്തേ കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞ്, ഇടത്തേ കൈ കൊണ്ട് അവനെ തള്ളി മാറ്റിയതും അടിതെറ്റി അയാള് വീണത് കാറിന്റെ മുന്നിലേക്ക്. ഉരപ്പിച്ച് നിര്ത്തിയ കാറിന്റെ ശബ്ദവും വീണു കിടക്കുന്ന അവനും, ക്രൂദ്ധമായ എന്റെ നോട്ടവും ചുറ്റും നിന്നവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നല്കി. ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഓവര് ബ്രിഡ്ജിന്റെ ഒത്ത നടുവിലെത്തിയതും മുടിയിലൊരു പിടി വീണു. ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് വയസ്സായൊരു സ്ത്രീ. നീയെന്തിനാടീ അവനെ തള്ളിയിട്ടത്. അവനെ ഞങ്ങള്ക്കറിയാം, അവനൊരു മോശവും ചെയ്തിട്ടില്ല...തുടങ്ങി കേള്ക്കാന് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതൊക്കെ അവരെന്നോടു പറഞ്ഞു. പിടി വിടണമെങ്കില് തിരിച്ചും പറഞ്ഞേ മതിയാകൂ എന്നു വന്നപ്പോള് ഞാനും പറഞ്ഞു. ചിലര് വേഗത കുറച്ചും ചിലര് വണ്ടി നിര്ത്തിയും ചുറ്റും കൂടാന് തുടങ്ങി. സ്ത്രീ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല. എന്റെയും നിയന്ത്രണം വിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പെട്ടന്നൊരാള് വന്നു. തൊട്ടടുത്ത കടയിലെങ്ങാണ്ടു ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ പോലെ തോന്നിച്ചു. എന്റെ അടുത്തു വന്ന് വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു വിട്ടേക്ക് മാഡം, അവര്ക്കൊപ്പം പറഞ്ഞു നില്ക്കാന് പറ്റില്ല. ചളമാകും., സംഭവിച്ചതെന്താണെന്നും ഇവര് പറയുന്നതിന്റെ പൊള്ളത്തരവും എന്താണെന്നും അയാളോട് പറയാന് തുടങ്ങി. മനസ്സിലായി മാഡം, മാഡം പൊക്കോളൂ, ഇതു ഞങ്ങള് തീര്ത്തോളാം എന്നു പറഞ്ഞ് എന്റെ മുന്നില് വഴി തെളിച്ചു തന്നു. മറുത്തൊന്നും പറയാന് തോന്നിയില്ല. ഞാന് മുന്നോട്ട് നടന്നു പോയി. പിന്നീട് അവിടെ നടന്നതിനേക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ല.
അറിഞ്ഞത്, വികാര പ്രക്ഷോഭത്തിനിടയ്ക്ക് ഞാന് അറിയാതെ പോയ സ്ഥലകാല ബോധവും സഹായമായ ഒരാളുടെ പക്വതയുള്ള പെരുമാറ്റവുമാണ്. ഒരു ഇടപെടലിലൂടെ എന്നെ സഹായിക്കാന് ശ്രമിച്ച ഒരാളുടെ നന്മയും. മുന്പൊരിക്കല് പോലീസിന് എന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചയാള്ക്കും ഇയാള്ക്കും സാദൃശ്യമില്ലേ എന്ന സംശയം എന്നെ കൂടുതല് സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
Friday, November 23, 2012
തുണ്ടുകടലാസ്സിലെ നന്മ
മനുഷ്യരോടുള്ള നന്മ മാത്രം കാണാന് ശീലിച്ച കണ്ണുകള്ക്കു മുന്നിലേക്ക് ഒറ്റമുറിയുടെ ജനാല കമ്പികള്ക്കും ചില്ലുകള്ക്കും ഇടയില് ഭംഗിയില് അടുക്കി വച്ച കടലാസ്സു തുണ്ടുകള് ഇട്ടു തന്ന ദിവസം മറക്കാനാവില്ല. എനിക്കറിയാത്ത പലതരം നന്മകള് ഇനിയും ഈ ലോകത്തിലുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.
കുട്ടന് ചേട്ടനെ പരിചയപ്പെട്ട് മാസങ്ങള്ക്കു ശേഷമാണ് അയാള് താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണം കിട്ടിയത്. ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും കൂടിയാണ് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നത്. വീടെന്ന് പറയാന് കഴിയില്ല, കുട്ടന് ചേട്ടന്റെ ചെറുകിട ഫാക്ടറിയോട് ചേര്ന്ന് ഒരാള്ക്കു മാത്രം താമസിക്കാന് പറ്റുന്ന മുറിയും അടുക്കള പോലെയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കണമെന്ന് കുട്ടന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനവും. സ്റ്റീല് അലമാരയ്ക്കുള്ളില് കുത്തിനറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള് കണ്ട് കണ്ണു തള്ളിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. കെ.പി. അപ്പന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത കൃതികള് വായിക്കാനായി എടുത്ത്, കട്ടിലില് ഇരുന്ന് ഭിത്തിയോട് ചാരിയിരിക്കാന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. തുറന്നിട്ട ജനാലയ്ക്കു പുറത്ത് തകര്ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയില് പൂര്ണ നഗ്നയായി നനയുന്ന മാവിന് പൂക്കളെ നോക്കി കളിയാക്കി. ചൂണ്ടുവിരല് കൊണ്ട് മൂക്കിന്റെ അറ്റത്ത് ഞോണ്ടി 'നാണം, നാണം' എന്നു പറയുന്ന എന്നെ നോക്കി അവ കുലുങ്ങിയാടി. കണ്ണുകള് പിന്വലിക്കുന്ന വഴി ജനാലച്ചില്ലിലുടെ വരുന്ന ഇത്തിരി പ്രകാശത്തെ മറച്ച് പൊങ്ങി വളര്ന്ന കടലാസ്സു കഷണങ്ങള് കൗതുകമുണര്ത്തി. ഓയിന്മെന്റിന്റെ കവറുകള്, അതിനുള്ളില് അഞ്ചിഞ്ചു നീളത്തില് മടക്കി വയ്ക്കാറുള്ള ഇത്തിരി കുഞ്ഞന് നിര്ദ്ദേശക്കടലാസ്സുകള്, നെയിംസ്ലിപ്പുകള്, കീറിത്തെറിച്ചു വീണ തുണ്ടുകടലാസ്സുകള്, അങ്ങനെ കടലാസ്സുതുണ്ടുകളുടെ ചെറിയൊരു കൂന പോലെ.
പലതരം ഹോബികളുള്ളവരെ പരിചയപ്പെട്ടിട്ടും, ഇത്തരമൊരു ശേഖരണം ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. തുണ്ടുകടലാസ്സുകള്ക്കിടയില് വിരലിട്ടു പരിശോധിക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട് കുട്ടന് ചേട്ടന് കാര്യം പിടികിട്ടി. ശേഖരത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതു കേട്ട് ഞാന് കോരിത്തരിച്ചു. ഈ കൂട്ടിവയ്ക്കുന്ന കടലാസ്സു തുണ്ടുകള് ചിലരുടെ ആയുസ്സു നീട്ടുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള് ചെറിയ കുട്ടികളേപ്പോലെ കണ്ണു മിഴിച്ചു. ഈ കൂട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന കടലാസ്സുകഷണങ്ങള് ഒരു മരത്തിന്റെ ആയുസ്സ് നീട്ടിക്കൊടുക്കും. പേപ്പറുണ്ടാക്കാന് വെട്ടിവീഴ്ത്തുന്ന മരങ്ങളോട് കുട്ടന് കാണിച്ച അനുകമ്പയ്ക്ക് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. ഇങ്ങനെ ശേഖരിക്കുന്ന കടലാസ്സു തുണ്ടുകള് റീസൈക്കിള് ചെയ്ത് വീണ്ടും കടലാസ്സാക്കുമ്പോള്, രക്ഷപെട്ട നൂറിലധികം വൃക്ഷങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹമുണ്ടാകണേ കുട്ടേട്ടന് എന്ന് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. വീട്ടിലെത്തി ചവറ്റു കുട്ടയിലേക്ക് ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞ കടലാസ്സു പെറുക്കി നിവര്ത്തി, മടക്കി, അടുക്കി, അടുക്കളയുടെ ജനാലക്കമ്പിക്കും ചില്ലിനുമിടയിലേക്ക് വയ്ക്കുമ്പോള് എനിക്കു മുകളില് ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ തണല് പടര്ന്ന പോലെ തോന്നി.
Thursday, November 1, 2012
ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി
മെഡിക്കല് കോളേജ് വരാന്തകള് അസ്സഹനീയമാണ്. വേദനയും ദാരിദ്ര്യവും കൈകോര്ത്ത് നടക്കുന്ന സ്ഥലമാണത്. കാഴ്ചകള്ക്കെല്ലാം ഒരുതരം കറുത്തനിറവും അവയോടൊപ്പം പേരില്ലാത്ത ഒരുതരം മണവും. മെഡിക്കല് കോളേജില് ചെന്നാല് ദൈവത്തോടും ചിലപ്പോള് കെറുവു തോന്നും. മാരകമായ അസുഖങ്ങളൊക്കെ പാവങ്ങള്ക്കു മാത്രമായിട്ടാണോ വീതിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു പോകും. നാട്ടിലെ സര്ക്കാര് ആശുപത്രിയില് ഒരിക്കലെങ്കിലും കയറിയതായി ഓര്മ്മയില്ല. നടുവിലെയും തളിപ്പറമ്പിലെയും സര്ക്കാര് ആശുപത്രികള്ക്കു മുന്നിലെ നീണ്ട നിരയും, പേരെഴുതുന്നിടത്തെ തിക്കും കണ്ട് എന്റെ വിചാരം നാട്ടിലെ ഏറ്റവും നല്ല ആശുപത്രി അതാണെന്നായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എന്നെ ഒരിക്കലും അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകാത്തതില് വിഷമവുമുണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ആശുപത്രി വരെയെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ചില കടമ്പകള് കടക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. രാജ്യത്തെ രണ്ട് പ്രമുഖ ഭിഷഗ്വരന്മാര് തോറ്റാലേ ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ളൂ. അസുഖം വന്നാല് ആദ്യം പൂവേലി വൈദ്യരുടെ അടുത്തേക്ക്. ചെമ്പേരി ടൗണിലെ രണ്ടാം നിലയുടെ മുകളിലുള്ള വൈദ്യരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ടൗണിന്റെ ഭംഗി കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളില് നിന്നു കാണുന്നതിന്റെ സുഖം ആണ് ഇഷ്ടത്തിനുള്ള ഒന്നാം കാരണം. വൈദ്യരെ കണ്ട് വിവരമൊക്കെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് ' ഇരിക്ക്' എന്നും പറഞ്ഞ് വൈദ്യര് അകത്തേക്ക് പോകും. അഞ്ചോ പത്തോ മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞ് വിളിക്കും ' സോണിയ ഇങ്ങ് വാ' തുള്ളിച്ചാടിയായിരിക്കും ഞാന് അകത്തേക്ക് ചെല്ലുന്നത്. ഔണ്സ് ഗ്ലാസ്സു പോലൊന്നില് നല്കുന്ന പഞ്ചാരപ്പാനി പോലൊരു മരുന്ന്. ഒറ്റവലിക്ക് അകത്താക്കി ഗ്ലാസ് തിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോ പതിവു പോലെ ചോദിക്കും ' ഇഞ്ഞീമുണ്ടോ?' ഇനി അടുത്ത പനിക്ക് എന്നു മറുപടിയും പല്ലി മുട്ടായീടെ മധുരമുള്ള കുഞ്ഞന് ഗുളികകളും കുപ്പീലാക്കി കിട്ടും. മൂന്നാം കാരണമാണ് പരമപ്രധാനം. സൂചി വയ്ക്കില്ലെന്ന നൂറ്റിപ്പത്ത് ശതമാനം ഉറപ്പ്. കടുംവെട്ടവിടെയൊന്നുമല്ല കിടക്കുന്നത്. മരുന്ന് കഴിയുന്നിടം വരെ കട്ടന്കാപ്പി കട്ട്! ദിവസത്തിലൊന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചായ കിട്ടും. അതാര്ക്കു വേണം. കാപ്പിക്കാര്യം ഒഴിച്ചാല് പൂവേലി വൈദ്യരുടെ ഹോമിയോ ചികിത്സയാണ് എനിക്കേറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ടത്. വൈദ്യര്ക്കു പറ്റാത്തതാണെങ്കില് ശ്രീകണ്ഠാപുരത്തെ മമ്മദ് ഡോക്ടറ്. മൂന്നേ മൂന്ന് കുപ്പിക്കുള്ളില് നിന്നും മുപ്പതോളം അസുഖങ്ങളുടെ മരുന്ന് പെറുക്കുന്ന അത്ഭുത ഡോക്ടര്. വീട്ടിലെ പഞ്ചസാര പാത്രത്തിന്റെ വലിപ്പമുള്ള മൂന്ന് ഡപ്പികള്. അതില് ചുവപ്പ്, വെള്ള ഗുളികകള് മാത്രം. കരിനീല പഴന്തുണി മറയ്ക്കുന്ന കുടുസ്സു മുറിയിലേക്ക് കയറി നില്ക്കാന് പറയും. ഇതിനോട് ചേര്ന്നുള്ള മുറിയില് മുന്നേ കണ്ട രോഗികള്ക്ക് ചീട്ടെഴുതി നല്കി, കാശും വാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല് ഡോക്ടറെത്തും.
എന്താ?
പനി
ചെവിയില് തിരുകി സ്തെതസ്കോപ്പിന്റെ അറ്റം നെഞ്ചില് തട്ടിച്ച് പറയും... 'ശ്വാസമെടുക്ക്'...
എത്ര ദിവസമായി?
രണ്ടു
'വിട്'...(ശ്വാസമെടുക്ക്, വിട് മാത്രമാണ് എന്നോട്, ബാക്കി ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മയോടാണ്)
ശര്ദ്ദിച്ചോ?
ഉവ്വ്
'എടുക്ക്...'
'വിട്...'
എത്ര പ്രാവശ്യം?
ഒരു...രണ്ടു മൂ...
ജലദോഷം?
ഉ..
ചുമയോ?
ചെറു....
സ്കൂളില്ലേ?
ഉ..
മേലുവേദനയോ?
ഇ..
വെയിലൊള്ളണ്ട, തല നനയ്ക്കണ്ട, രണ്ടുസം സ്കൂളില് പോകണ്ട, കഞ്ഞി മതി, ചൂടു മതി, തണുപ്പേണ്ട, രണ്ടുസം കഴിഞ്ഞ് കുറഞ്ഞില്ലെങ്കി വാ, ഇത് കാലത്തൊന്ന്..ഉച്ചയ്ക്കൊന്ന്..രാത്രിയൊന്ന്..ഇത് അര വീതം കാലത്തും രാത്രീലും.. ഇത് കാലത്തൊന്ന്..ഉച്ചയ്ക്കൊന്ന്.. രാത്രീലൊന്ന്...
എല്ലാം കൂടി ഒരൊറ്റ് കൂട്ടിലിട്ട് തരും. ചുവന്ന അടപ്പുള്ള ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പിയിലേക്ക് തട്ടിലിരുന്ന കന്നാസില് നിന്നും റോസ് വെള്ളമൊഴിച്ചെടുത്തു തന്ന് 'ചുമച്ചാ കൊടുത്തോ' എന്നും പറയും. മമ്മദ് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്കാണെങ്കില് അപ്പായി തടിയൂരും. മമ്മദ് ഡോക്ടര് പറയുന്നതിന്റെ ഒപ്പമെത്താന് പറ്റില്ലാന്നു തന്നെ കാരണം. ഡോക്ടറു തന്ന മരുന്നും കൈയ്യില് പിടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങീട്ട് അപ്പായി ചോദിക്കും ' ഡോക്ടറെന്താ പറഞ്ഞേ?' അപ്പോ ഇത്രേം നേരം ഉവ്വ്,ഉവ്വെന്നും പറഞ്ഞ് കേട്ടതൊക്കെ?? ഡോക്ടറോട് ചോദിക്കാന് പറ്റില്ല. ഓടിക്കും..ഒരേയൊരു മാര്ഗം പുറത്തിട്ടിരിക്കുന്ന ബഞ്ചിലിരുന്ന് ഞങ്ങള് രണ്ടു പേരും കൂടെ മരുന്നെണ്ണും. ഇനി വരാന് പറഞ്ഞ ദിവസവും ഗുളികകളുടെ എണ്ണവും നോക്കി എപ്പോഴൊക്കെ കഴിക്കണം എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തും. പക്ഷേ അമ്മ കൃത്യമായി ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകള് പിടിച്ചെടുക്കും. മമ്മദ് ഡോക്ടര്ക്കും മീതെ കാര്യങ്ങള് പോകാറില്ല. ആശുപത്രിയില് കിടക്കാനുള്ള കൊതി മൂത്ത് രോഗങ്ങളഭിനയിച്ചാലും ചെല്ലുന്നത് ബന്ധുകൂടിയായ ദേവസ്യാ ഡോക്ടറുടെ ആശുപത്രി വരെ. എന്നാലും ജില്ലാ ആശുപത്രി കാണാനുള്ള മോഹം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. പിന്നെ കാണുന്നതും പരിചയപ്പെടുന്നതും പരിയാരം മെഡിക്കല് കോളേജിനെയാണ്. പക്ഷേ ദൈന്യത തീരെക്കുറഞ്ഞ മെഡിക്കല് കോളേജാണത്.
പിന്നീട് സര്ക്കാരാശുപത്രിയുടെ നിജസ്ഥിതി മനസ്സിലായതോടെ മോഹം മാാാ.....ാാ..ത്രം മതി എന്നും ഉറപ്പിച്ചു. മട്ടിലും ഭാവത്തിലും മാറ്റം വന്നെങ്കിലും മെഡിക്കല് കോളേജിലെ രോഗികള്ക്കിന്നും ഒരേ സ്വഭാവമാണ്. ഒരു തവണ അപ്പായിയോട് ചോദിച്ചു ' ഇതെന്താ പാവങ്ങള് മാത്രം മരത്തേന്നു വീഴണേ? ' അപ്പായി പറഞ്ഞു' എനിക്കു മരത്തേന്നു വീഴാന് പറ്റില്ല. കാരണം ഞാന് മരത്തേല് കയറാറില്ല' പാവങ്ങളെന്നും ദുരിതത്തിലും പണക്കാരെന്നും സുഖത്തിലും കഴിയുന്നതിന്റെ ഒരു വശം എനിക്കന്ന് ഒറ്റ വാചകത്തില് അപ്പായി ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഈ അവസ്ഥയ്ക്കിന്നും മാറ്റമില്ല. ഇതിനേക്കാള് പ്രയാസം മെഡിക്കല് കോളേജിലെ തൂപ്പുകാരന്റെ മുന്നില് പോലും ഇവര് വളഞ്ഞേ നില്ക്കൂ എന്നതാണ്. തിരിച്ച് ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ടിനില്ലാത്ത അഹങ്കാരം കാണിക്കുന്ന തൂപ്പുകാരന്റെ നെഞ്ചത്തോട്ടൊന്ന് ചാര്ത്താന് തോന്നും. വ്യാഴാഴ്ചയും തൃശ്ശൂര് മെഡിക്കല് കോളേജ് തഥാസ്തു.
സ്കാനിങ് സെന്ററിന്റെ മുന്നില് എന്റെ സ്കാന് റിപ്പോര്ട്ടിന് വേണ്ടി ഭിത്തിയില് ചാരി കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു. മൊബൈലില് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ സ്പീഡില് വന്ന അറ്റന്ഡറെ തട്ടി, എന്റെ കൈയ്യില് നിന്നും മൊബൈല് തെറിച്ചു വീണു. ശബ്ദം കേട്ട് എല്ലാവരും നിലത്തു കിടക്കുന്ന മൊബൈലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് ഞാന് മാത്രം അയാളെ നോക്കി. അതിരൂക്ഷമായി നോക്കി. വീശിയെടുക്കാന് ഇത് നാലുവരിപ്പാതയൊന്നുമല്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നിരിക്കാം ആ നോട്ടത്തിന്റെ അപ്പോഴുള്ള അര്ത്ഥം. അമ്പതിലേറെ പ്രായമുള്ള അയാള് നോട്ടത്തില് വല്ലാണ്ടായി. ഞാന് പതിയെ മൊബൈലെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഞാന് ഒന്നു കൂടി നോക്കുന്നതിനു വേണ്ടി അയാള് നിന്നു. പിന്നെ അതേ സ്പീഡില് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി' സാരമില്ലയെന്നൊന്നു പറയാമായിരുന്നു. അല്ലേല് ഒന്ന് ചിരിക്കാമായിരുന്നു എനിക്ക്. എന്റെ ശ്രദ്ധക്കുറവൂ മൂലം എത്ര തവണ മൊബൈല് താഴെ വീണിരിക്കുന്നു. ഓ..അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ഇനി അയാള് സൂക്ഷിച്ച് നടക്കാന് ഈ സംഭവം കാരണമാകും.' അയാള് പോയ വഴിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി മനസ്സില് പലതും വിചാരിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നതിനിടയില് മുന്നില് വന്ന പയ്യനുമായി ഒറ്റയിടി. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഹെല്മറ്റ് തെറിച്ചു പോയി. പോറിപ്പോയ ഹെല്മറ്റ് ഗ്ലാസ്സില് തടവിക്കൊണ്ട് ഇരുപതു തികയാത്ത അവനെന്നെ നോക്കി. അതിരൂക്ഷമായി നോക്കി. നോക്കീം കണ്ടുമൊക്കെ നടക്ക് തള്ളേ എന്നൊന്നായിരിക്കാം ആ നോട്ടത്തിന്റെ അപ്പോഴുള്ള അര്ത്ഥം. അവനേക്കാള് കുറഞ്ഞത് അഞ്ചു വയസ്സെങ്കിലും മൂത്ത ഞാന് വല്ലാണ്ടായി. നോട്ടത്തിന്റെ കാഠിന്യം തെല്ലും കുറയ്ക്കാതെ അവന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് അവനേയും നോക്കി ഞാന് നിന്നു. കുറച്ചു ദൂരം ചെന്ന് അവന് തിരിഞ്ഞു. അവനേയും നോക്കി നിന്നിടത്തു നില്ക്കുന്ന എന്നെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. കണ്ണിറുക്കി, മുഖം ചുളിച്ച് ഞാന് വായുവില് സോറി പറഞ്ഞു. തിരിച്ച് കൈ പൊക്കി കുഴപ്പമില്ലെന്ന് കാണിച്ച് അവന് ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയില് മാഞ്ഞുപോയ കുറ്റബോധത്തിന്റെ സുഖം ഞാനറിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷേ ഈയൊരു സുഖത്തിനു വേണ്ടിയാകാം മൊബൈല് തട്ടിയിട്ട അയാളും എന്നെ നോക്കി നിന്നത്. വെറുതേയൊന്ന് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി സാരമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചാല് എനിക്കൊന്നും നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അങ്ങനെയൊന്ന് പ്രവര്ത്തിക്കാന് എന്റെ അഹങ്കാരം സമ്മതിച്ചില്ല. ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിക്ക് ഇത്രയും മഹത്വമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്ന അനിയനോട് ഹൃദയാത്മനാ നന്ദി....
Subscribe to:
Posts (Atom)